gedetailleerde informatie over diverse landen waar is de camping, wat kost deze kamer, hoe ruil ik een woning en nog veel meer..... alles over vluchten, vliegvelden, auto's, campers, motoren, treinen, metro's, bus- en bootreizen zoek een groepsreis, een cruise of een vlucht met hotel uitgebreide info en tips voor een actieve  vakantie ! tips over bagage, geld, reisdocumenten, gezondheid en nog veel meer ! zoek een nieuwsgroep, reisgenoot, reisverslag, fotoreportage, reisgids of landkaart !
Travelmarker Homepage

De geschiedenis van Cambodja

Oudheid

Door het ontbreken van betrouwbare bronnen is over de vroegste geschiedenis van Cambodja maar weinig bekend . Inscripties en afbeeldingen op tempels vormen vrijwel het enige historisch materiaal dat wetenschappers ter beschikking staat.  Archeologisch bodemonderzoek heeft wel aangetoond dat het huidige Cambodja 6000 jaar geleden al door jagers en verzamelaars bewoond werd. 

Funan

Chinese bronnen maken melding van het rijk van Funan uit de 3e eeuw. Dit rijk zou het zuidoostelijk deel van het huidige Cambodja en de Vietnamese delta van de Mekong omvat hebben. Het was een belangrijke pleisterplaats voor handelaren uit India die met hun waren onderweg waren naar Zuid-China. Dit verklaart de sterke Indiase invloed op de Cambodjaanse cultuur. Zo was het schrift gebaseerd op het Sanskriet en werden hindoeïsme, boeddhisme en het kastensysteem overgenomen. Het strategisch gelegen Funan zou gesticht zijn door de Zuid-Chinese Mon-Khmer. Men vermoedt dat Cambodja toen bestond uit een losse federatie van elkaar bestrijdende rijkjes met Funan als een van de belangrijkste, die afwisselend samenwerkten en elkaar bevochten. Rond de 5e eeuw bereikte Funan haar hoogtepunt, maar daarna trad het verval in door burgeroorlogen. 

Chenla

ChenlanixEind 6e eeuw werd Funan definitief van de kaart geveegd door de vazalstaat Chenla en startte de pre-Angkorperiode, die tot 802 duurde. Ook Chenla, gesticht door Bhavavarman I, breidde zich snel uit, maar viel door een familiestrijd in het begin van de 8e eeuw in twee stukken uit elkaar. Vanuit het zuiden van Laos ging men verder als Chenla Land, vanuit het zuidoosten van Cambodja ging Chenla Water verder. Chenla Water kreeg niet lang daarna te maken met de Javaanse Sailendra-dynastie.

Het Rijk van Angkor (802-1432)

Begin 9e eeuw keerde een in Java opgevoede Khmer-prins terug naar Chenla Water en maakte zich los van de Sailendra-dynastie. De door de Khmer bewoonde gebieden werden door hem onafhankelijk van Java verklaard en hij liet zichzelf tot ‘devaraja’ kronen, de goddelijke koning Jayavarman II. Hij zou de grondlegger worden van een van de machtigste Zuidoost-Aziatische rijken ooit, het Rijk van Angkor, dat 600 jaar zou duren. Hij noemde dit rijk Kambujadesa, later verbasterd tot Cambodja en Kampuchea. Jayavarman verplaatste de hoofdstad uiteindelijk naar Hariharalaya, het tegenwoordige Roluos. Kenmerkend voor het Angkor-rijk waren de prachtige tempels en het uitgekiende irrigatiesysteem. Onder koning Indravarman I werd de hoofdstad Angkor, ook wel Jasodharapura genoemd. Perioden van eenheid en groei werden afgewisseld met perioden van verdeeldheid en achteruitgang. In het begin van de 11e eeuw werd het verdeelde rijk door Suryavarman I weer herenigd en uitgebreid met grote delen van Laos en Thailand. 

Cambodja beleefde haar een gouden periode onder Jayavarman II's opvolger Suryavarman II . Hij veroverde het rijk van Champa in het zuiden van Vietnam en knoopte betrekkingen met China aan. Hij liet tevens Angkor Wat bouwen, een van de grootste religieuze bouwwerken ter wereld. Dit kostte echter zoveel geld dat er weinig geld overbleef voor het leger. Champa maakte hier weer gretig gebruik van en veroverde de hoofdstad Angkor in 1177; koning Suryavarman II werd vermoord.

Angkor Wat

Pas onder Jayavarman VII (1181-1219), de laatste grote koning van Angkor, werden de Cham verdreven. Geïnspireerd door dit succes ging hij door en breidde zijn rijk uit tot ongekende grootte. Het Khmer-rijk omvatte in die tijd het huidige Thailand, Laos, en delen van Birma, Vietnam en Maleisië. Onder deze koning werd het boeddhisme ingevoerd als staatsfilosofie. 

Na de dood van Jayavarman VII viel het rijk al snel ten prooi aan hun Thaise en Vietnamese buren. Sociaal-economische, militaire en religieuze factoren speelden hierin een belangrijke rol, maar door de geweldige bouwactiviteiten waren er ook te weinig boeren om het land te bewerken. Het boeddhisme zorgde er verder voor dat er meer gemediteerd werd dan gewerkt, met hongersnood als gevolg. 

Bij de derde invasie van de Thaise koninkrijken (Sukhotai) in 1413 werd Angkor definitief ingenomen. Ponhea Yat, de laatste koning van Angkor vertrok naar Phnom Penh, waarmee een einde aan zes eeuwen Cambodjaanse suprematie kwam. In het begin van de 15de eeuw werd Angkor definitief verlaten: de koningen van Cambodja vestigden zich in Phnom Penh. 

Periode tot de Franse koloniale tijd

De periode tot de Franse koloniale tijd was er een van stilstand. Wel was er steeds meer contact met de buitenwereld doordat het land op een belangrijk handelsknooppunt van rivieren lag, zoals de Mekong. Door een zwak gezag en diverse oorlogen met Thailand wist men hier echter niet van te profiteren . 

In de zestiende eeuw werd Thailand voortdurend aangevallen door Birma en hier profiteerde koning Ang Chan van. Hij heroverde het westen van Cambodja op de Thai en verplaatste de hoofdstad Phnom Penh naar Lovek.  In de tweede helft van de 16e eeuw, onder koning Satha, trokken Portugese missionarissen Cambodja binnen. De Cambodjanen hoopten tevergeefs dat de Portugezen hen zouden helpen tegen de Thaise bezetters. In 1594 werd Lovek door de Thai ingenomen en een stroman op de troon gezet. 

Hierna begon de periode van de ‘donkere eeuwen’, waarin Cambodja in de vuurlinie lag tussen de twee machtige buurlanden Thailand en Vietnam. De zwakke Cambodjaanse koningen zochten dan weer bescherming bij Thailand, en dan weer bij Vietnam. In 1620 was het weer zover: koning Chey Chettha maakte zich los van Thailand en zocht bescherming bij Vietnam.

In 1772 werd Phnom Penh door de Siamezen veroverd en platgebrand. De hoofdstad werd verplaatst, nu naar het 40 kilometer ten noordwesten van Phnom Penh gelegen Udong.  Koning Ang Eng, een van de voorvaderen van de huidige koning Norodom Sihanouk en de grondlegger van het huidige koningshuis, besteeg in 1779 de troon. Helaas kregen de Thai onder zijn bewind steeds meer grip op Cambodja en enkele Cambodjaanse provincies werden bezet. Tegelijkertijd veroverden de Vietnamezen de Mekongdelta, waardoor Phnom Penh een directe verbinding met de zee verloor.

Cambodja wordt Franse kolonie

IndochinanixDat Cambodja nog bestaat, is te danken aan de Fransen, wiens invloed halverwege de 19e eeuw goed merkbaar werd in Indo-China of Cochin-China. Op 17 april 1864 ondertekende koning Norodom een verdrag met de Fransen, waarbij Cambodja een Frans protectoraat werd. Hiermee probeerde Norodom een einde te maken aan de overheersing van de Thai en de Vietnamezen. De Cambodjanen schoten hier echter niet zo heel veel mee op, want in 1884 werd het land een kolonie van Frankrijk en bestuurd door een Franse ‘resident superieur’. Het door Frankrijk getolereerde binnenlands bestuur stelde weinig voor en alle economische winsten verdwenen in de zakken van de Fransen. In 1887 trad Cambodja toe tot de Unie van Indo-China, samen met Vietnam en Laos. 

Na de dood van koning Norodom in 1904 bestegen een tweetal schertsfiguren de troon, eerst de halfbroer van Norodom, Sisowath, en daarna koning Monivong (1927-1941).

In 1907 sloot Frankrijk met Thailand een verdrag op grond waarvan Siem Reap, Battambang en Sisophon door Thailand teruggegeven werden aan Cambodja. Hoewel de Fransen het voor het zeggen hadden waren ze zo slim het idee te geven dat de koning alles voor het zeggen had, waardoor er in Cambodja geen enkele nationalistische activiteit te bespeuren was.

Koning Norodom SihanouknixTijdens de Tweede Wereldoorlog bleven de Fransen aanvankelijk Cambodja besturen. De Japanners vonden het prima dat de met nazi-Duitsland collaborerende Franse Vichy-regering het gebied controleerde.

Na de dood van koning Monivong in 1941 werd door de Fransen zijn 18 jaar jonge kleinzoon Norodom Sihanouk naar voren geschoven. Hoewel onervaren eiste hij meteen de onafhankelijkheid van Cambodja op. Dit leek in maart 1945 te gaan lukken toen de Japanners het Franse koloniale bestuur afzetten en vervingen door een regering onder leiding van Sihanouk.

IndochinanixNa de Japanse capitulatie wilden de Fransen op de oude voet verder gaan, tot groot ongenoegen van Sihanouk, de Cambodjaanse elite en verschillende lokale rebellengroepen. Er volgden steeds heviger protesten tegen de koloniale aanwezigheid van de Fransen, die hierop reageerden met het nog verder beperken van de macht van Sihanouk.

Toch kwam Frankrijk enigszins tegemoet aan de wens van de Cambodjanen door het land in 1946 de status van autonome natie binnen de Franse Unie te geven. Tegelijkertijd  trachtte Frankrijk met grote financiële en militaire steun van de Verenigde Staten opstandige groeperingen in Cambodja neer te slaan. De Verenigde Staten steunden de Fransen in het kader van de Koude Oorlog: de opstandelingen werden gezien als communisten, maar waren in veel gevallen niet. De Fransen presenteerden de situatie in ieder geval alsof er een strijd tegen het communisme gaande was. 

In 1952, terwijl de Fransen de handen vol hadden aan de strijd tegen de revolutionairen in Vietnam, pleegde Sihanouk een koninklijke coup. Hij schortte de grondwet op, ontbond het parlement en benoemde zichzelf tot regeringsleider. Daarna ondernam hij diverse buitenlandse reizen om steun te krijgen voor zijn gedurfde initiatief. Dat had opmerkelijk snel succes: op 9 november 1953 droeg de Franse regering de soevereiniteit over aan de Cambodjaanse regering en werd Norodom Sihanouk staatshoofd. 

Het tijdperk Sihanouk

In maart 1955 nam Sihanouk een op het eerste gezicht merkwaardige beslissing. Hij trad af als koning ten gunste van zijn vader Norodom Suramarit. De bedoeling hierachter was dat hij nu de handen vrij had om zich met de politiek te bemoeien. Hij stichtte een politieke partij, de Socialistische Volksbeweging (Sangkum Reastr Niyum), die tot 1966 alle zetels in het parlement innam. Door de populariteit van Sihanouk nam de Cambodjaanse bevolking het voor lief.

Wat de buitenlandse politiek betrof hield Sihanouk een neutrale koers aan en waaide met alle winden mee, maar in 1963 volgde er een koerswijziging. De Verenigde Staten knoopten in dat jaar vriendschappelijke banden aan met Zuid-Vietnam en Thailand, van oudsher vijanden van Cambodja. Vanaf die tijd weigerde Sihanouk nog langer Amerikaanse hulp te ontvangen en schortte hij zelfs alle diplomatieke betrekkingen met de VS op.

In 1966 trok Sihanouk zijn land de Indo-Chinese oorlog in door de Noord-Vietnamezen toe te staan over Cambodjaans grondgebied naar Zuid-Vietnam te trekken. De beruchte Ho Chi Minh Trail liep namelijk voor een groot deel door het oosten van het land. Van 1969 tot wierpen Amerikaanse bommenwerpers meer dan een half miljoen ton bommen af boven het oosten van Cambodja, overigens zonder dat de toenmalige Amerikaanse president Nixon het Congres in Washington daarvan op de hoogte stelde. Er vielen ruim 600.000 burgerslachtoffers en er kwam een enorme vluchtelingenstroom op gang.

In de binnenlandse politiek kreeg Sihanouk het ook zwaar te verduren. Zowel linkse intellectuelen als de stedelijke middenklasse keerden zich tegen hem. De Khmer Rouge ("Rode Khmer"), een opkomende communistische beweging in Cambodja, organiseerde in 1968 opstanden tegen de koning.  De in 1969 premier geworden generaal Lon Nol was medeverantwoordelijk voor de staatsgreep van 18 maart 1970 waarbij Sihanouk, die op dat moment in Moskou was, werd afgezet. Op 5 oktober 1970 werd in Cambodja de republiek uitgeroepen en Lon Nol bleef premier tot hij in maart 1972 staatshoofd werd.  Sihanouk vluchtte naar Peking, dat zijn tweede thuis zou worden.

Opkomst van de Rode Khmer

Onmiddellijk na het aantreden van Lon Nol kwam het verzet op gang, met name door de Rode Khmer, die werden gesteund door onder andere Noord-Vietnam. In 1972 had de Khmer Rouge al het grootste deel van Cambodja in handen. Lon Nol werd gesteund door Zuid-Vietnam en de Amerikaanse luchtmacht, maar de zwakke president wist de strijd tegen de guerrilla’s niet te winnen. Begin april 1975 ging hij in ballingschap en enkele weken later bezette de communistische Khmer Rouge Phnom Penh. De stad zat vol met vluchtelingen en er was ernstig gebrek aan voedsel. Toen de Rode Khmer de hoofdstad binnentrok, werden de soldaten aanvankelijk dan ook met gejuich begroet. 

De intocht van de Khmer Rouge in Phnom PenhnixOm brede steun voor hun beweging te krijgen erkenden de Rode Kmer Sihanouk als staatshoofd. Vele Cambodjanen sloten zich aan bij de Khmer Rouge omdat ze wilden vechten voor hun koning, niet omdat ze communistisch waren. Sihanouk trad echter een jaar later al af. Hij werd opgevolgd door Khieu Samphan met als premier Pol Pot, wiens eigenlijke naam Saloth Sar was. Binnen de Rode Khmer ontstonden drie verschillende stromingen, waarvan de radicale Pol Pot de twee andere groepen in 1976 wist uit te roeien. 

Het bewind van Pol Pot

Pol PotnixOp 5 januari 1976 kreeg het land officieel de naam Democratisch Kampuchea en tot 1978 was het volkomen in zichzelf gekeerd. Pol Pot probeerde van Cambodja een communistische landbouwstaat te maken, waarin steden moesten verdwijnen en iedereen boer moest worden. Privé-eigendom werd afgeschaft en collectivisatie op economisch en sociaal gebied afgedwongen. Zo werden miljoenen inwoners uit de hoofdstad Phnom Penh gedwongen om naar het platteland te verhuizen. Van de drie miljoen mensen die de hoofdstad in 1975 bewoonden, waren er in januari 1979 nog maar 23.000 over. De meeste van deze mensen waren boeren die tijdens de bombardementen van de Amerikanen naar Phnom Penh gevlucht waren. Ook andere steden werden ontvolkt om te gaan werken op het platteland. 
Bovendien heerste er hongersnood, braken er ziektes uit en liepen de politieke en maatschappelijke hervormingen uit op massa-executies. Meer dan 1 miljoen mensen stierven tijdens de deportatie door uitputting, martelingen en executies. Veel Cambodjanen vluchtten naar Vietnam en Thailand en het verzet tegen Pol Pot nam toe.

De Vietnamese periode

Eind 1978 begon de invasie in Cambodja door het FUNSK, gesteund door Vietnamese troepen. In een paar weken waren Phnom Penh en de belangrijke havenstad Kompong Som veroverd en de Khmer Rouge naar het platteland verdreven. Op 11 januari 1979 werd de Volksrepubliek Kampuchea uitgeroepen. Er werd een regering gevormd onder leiding van Heng Samrin, die in september 1979 door nog slechts 31, veelal communistische, staten, erkend. Het westen, de Verenigde Naties en China bleven, blind voor de misstanden van Pol Pot, achter de coalitieregering in ballingschap staan, bestaande uit het Khmer People's National Liberation Front (KPNLF), de Sihanoukisten en de Rode Khmer onder leiding van Khieu Samphan.

In totaal zouden onder het bewind van Pol Pot anderhalf tot twee miljoen Cambodjanen zijn omgebracht, dat was destijds een op de vijf Cambodjanen. In augustus 1979 werd ex-premier Pol Pot dan ook bij verstek ter dood veroordeeld door een revolutionaire volksrechtbank in Phnom Penh. Het bleef binnenslands onrustig. De Rode-Khmertroepen van Pol Pot zetten vanuit de noordelijke grensprovincies de guerrilla nog ongeveer 13 jaar door.  Daarnaast opereerden er begin 1980 nog guerrillagroeperingen die zich zowel tegen de restanten van het Pol Pot-regime keerden als tegen de regering van Heng Samrin. Onderhandelingen tussen de strijdende partijen werden op aandringen van met name de ASEAN-lidstaten georganiseerd, omdat bezetting van Cambodja door Vietnam als een bedreiging voor de vrede en stabiliteit in de regio werd ervaren.

Cambodja rond het millenium

Hun SennixIn april 1989 kondigde premier Hun Sen aan dat de Vietnamese troepen zich binnen een half jaar uit Cambodja zouden terugtrekken. In mei 1989 werd de officiële naam in Cambodja veranderd en werd ook de vlag veranderd. 
Na de terugtrekking van de Vietnamese troepen werden verkiezingen beloofd, tegelijkertijd namen de guerrilla-activiteiten in het land toe. Na het mislukken van de internationale vredesconferenties in 1990 begon een moeizaam onderhandelingsproces tussen de Cambodjaanse verzetsgroepen en de nog door Vietnam geïnstalleerde regering. Uiteindelijk keerde prins Norodom Sihanouk in november 1991 terug, nadat op 23 oktober de strijdende partijen onder toezicht van de VN-Veiligheidsraad het vredesakkoord tekenden, dat de weg vrijmaakte voor de komst van internationale troepen, de UN Transitional Authority in Cambodia (UNTAC). Deze troepen moesten toezicht houden op het staakt-het-vuren, de vier strijdende partijen deels ontwapenen en het zodoende mogelijk maken dat vrije verkiezingen gehouden konden worden. 
De vier partijen vormden samen met de UNTAC een overgangsregering, de Opperste Nationale Raad (ONR). Democratisch Kampuchea, de Rode Khmer dus, onder leiding van Khieu Sampan trok in april 1993 al haar vertegenwoordigers terug uit Phnom Penh, waar zij sinds eind 1991 deelnamen aan overleg en regering.

De in mei 1993 gehouden en door de Verenigde Naties gesteunde vrije verkiezingen werden gewonnen door het Verenigd Nationaal Front voor een Onafhankelijk, Neutraal, Vredelievend en Samenwerkend Cambodja (Funcinpec). 

Opmerkelijk was dat de Rode Khmer de verkiezingen niet had verstoord, maar de voortgang van het vredesproces in gevaar gebracht door te weigeren de wapens in te leveren en de kiezers te laten registreren in districten die onder haar gezag stonden. Pogingen van Sihanouk om de Rode Khmer aan de onderhandelingstafel te krijgen haalden niets uit en begin 1994 braken er dan ook gevechten uit tussen het regeringsleger en de Rode Khmer. In het najaar van 1996 kwam het tot een breuk binnen de Rode Khmer, na een geschil tussen de eerder doodgewaande leider Pol Pot en diens zwager Ieng Sary.

In juni 1997 pleegde vice-premier Hun Sen een coup tegen premier Ranarridh. De parlementsverkiezingen van juli 1998 werden gewonnen door Hun Sen's Cambodjaanse Volkspartij. Als goede tweede kwam de door Ranarridh geleide Funcinpec uit de stembus. Met de vorming van een wankele coalitieregering hoopte couppleger Hun Sen weer opgenomen te worden in de internationale gemeenschap. Helaas hadden noch de ASEAN, noch de VN hier veel zin in, met als gevolg dat de hoognodige buitenlandse investeringen uitbleven.  Pas in april 1999 werd Cambodja officieel toegelaten tot de Associatie van Zuidoost-Aziatische Naties (ASEAN) en de financiële steun van het IMF en de Wereldbank werd eind 1999 hervat. 

Belangrijke Rode Khmer-leiders als Khieu Samphan en Nuon Chea, gaven zich in december 1999 over. De overgebleven Rode Khmer legden de wapens neer en erkenden het wettig gezag van Hun Sen. Er kwamen steeds meer bewijzen dat Pol Pot op 15 april 1998 zelfmoord had gepleegd. Na lang aandringen door de VN werd door Hun Sen ingestemd met instelling van een Buitengewoon Tribunaal voor de Berechting van Misdaden tijdens het Rode Khmer-bewind van Pol Pot. Schokkende uitkomst van het tribunaal was hoeveel steun het regime van Pol Pot van de Verenigde Staten en China had gekregen, in totaal ging het om honderden miljoenen dollars.

Op de jaarlijkse donorconferentie in Parijs in 2000 werd Cambodja beloond voor de oprichting van het tribunaal en 548 miljoen dollar hulp beloofd. Hoewel er nog voldoende hobbels genomen moesten worden braken er met de komst van het nieuwe millenium beter tijden voor het land aan.

.

Laatste nieuws

naar menu landeninfo landeninfo
Ga naar deze pagina voor het laatste nieuws over Cambodja

Historische plaatsen

naar menu landeninfo landeninfo
Lees meer over de historische plaatsen van Cambodja

Bestel 'n vliegticket, hotelkamer en nog veel meer via Travelmarker

Zoek een voordelige
naar menu tipsvliegticket
naar menu tipslastminute
naar menu tipsreisverzekering

naar menu tipshotelkamer
naar menu tipsvakantiehuisje
naar menu tipscamping
naar menu tipsreisgidsen
naar menu tipsgolfreis naar menu tipscruise
naar menu tipshuurauto naar menu tipstreinreis
Doe het zelf met TMreizen !
naar beginpagina landeninfonaar beginpagina land
 klimaat
 geografie
 flora & fauna
 geschiedenis
 bevolking
 cultuur
 evenementen
 taal
 transport
 accommodatie
 culinair
 communicatie

 bouwstenen
 individuele rondreizen
 groepsreizen

 activiteiten
 praktische tips
 bezienswaardigheden
klik hier om naar een ander land te gaan

Stel zelf jouw reis naar Cambodja samen !

























   

                  

© 2017 www.travelmarker.nl